Juffrouw Jole wil een man | auteur: Andrea Vitali

Serena Libri | € 19,95

In het idyllische stadje Bellano aan het Comomeer in Italië woont huisarts en bestsellerauteur Andrea Vitali. Hij schrijft prachtige verhalen die zich altijd rond zijn woonplaats afspelen. Onlangs verscheen één van zijn vroege romans in een Nederlandse vertaling: Juffrouw Jole wil een man. Een juweeltje!

Typiste Jole Vergara is 37 jaar en woont in een flatje aan de rand van het Comomeer. Haar ouders zijn overleden. In haar leven spelen nog een paar mensen een rol van betekenis: tante Ortensia, die geen familie is maar een oude vriendin van haar moeder, en drie collega’ s van de gemeentelijke secretarie, te weten secretaris Restelli, de bode Troilo en Iris Rusconi. De ambtenaren zitten samen in één krappe kantoorruimte en zijn veroordeeld tot elkaar. Als bij een onaangekondigde inspectie blijkt dat Iris haar werkzaamheden slecht uitvoert, ontstaat een boeiend menselijk spel van jaloezie en frustratie. De gestoken Iris richt haar pijlen op secretaris Restelli, die het aan zijn prostaat heeft en de eenzame fatsoenlijke Jole. Wanneer tante Ortensia naar Bellano komt om bij Jole in huis te sterven, ontstaat het vermoeden bij Iris en later bij de andere collega’s dat Jole een geheime minnaar heeft, genaamd Dante. Jole wil haar privéleven niet prijsgeven en werkt zich steeds verder in de nesten.

Vitali speelt in deze vertelling met het genre van de middeleeuwse komedie, dat tegenovergesteld was aan de tragedie en stond voor een goede afloop. Al vroeg in de roman verwijst hij naar de Divina commedia van Dante: `Het hele Comomeer had een paar dagen net zo goed op een planeet van ijs kunnen liggen; zelfs de geluiden en de enkele woorden die de mensen op straat met elkaar wisselden leken vanuit een soort winterslaap te komen’. Het meer van ijs waarin Dante in zijn Goddelijke komedie Lucifer plaatst. Maar het is niet deze dubbele bodem die ontroert, het is de eenvoud. In dit boekje van net 150 bladzijden waarin weinig gebeurt, word je direct geraakt door de vanzelfsprekende manier waarop de schrijver de alledaagse dingen uit een mensenleven beschrijft. Hij is een geweldig observator, zo treffend als hij de op het eerste oog onbelangrijke reacties en gedragingen van mensen uitvergroot. Met als wapen zijn gedoseerde opbouw, prikkelt Vitali de lachspieren en meteen volgt het besef dat je eigenlijk lacht om iets dat heel gewoon is.

De bescheiden en verlegen Jole, de egocentrische en ongeïnteresseerde Iris, de geprikkelde en door zijn prostaat geplaagde secretaris, ze laten je niet meer los.