Eindelijk de zee | auteur: Thomas Verbogt

Nieuw Amsterdam

Toen Boudewijn (Bo) Nagthuys zo’n acht jaar oud was, leerde hij Sam kennen. ‘Hij zat voor me in de klas en we keken veel naar buiten. Misschien keken we wel naar hetzelfde.’ Het begin van een levenslange vriendschap tussen twee jongens, twee eenlingen die dezelfde kant uitkeken maar niet altijd hetzelfde zagen.

Boudewijn bevindt zich als vijftiger op het zoveelste breekpunt in zijn leven. Hij neemt afscheid als hoofdredacteur van het blad ‘De Wereld’ en heeft zojuist zijn vriend Sam begraven. Voor het televisieprogramma ‘Tien voor je leven’ zal hij zijn verleden doornemen aan de hand van tien cruciale gebeurtenissen. De presentator wil allerlei interessante feiten horen, maar Boudewijn wil het alleen over vriendschap hebben, over Sam. Nog voordat de opnames beginnen, neemt Boudewijn de benen.

Eigenlijk is de prachtige nieuwe roman van Thomas Verbogt, ‘Eindelijk de zee’, een ‘Tien voor je leven’ in boekvorm. Steeds herinnert Bo zich de situaties die een afscheid markeren van het verleden en een belofte inhouden voor de toekomst, gebeurtenissen die de indrukwekkendste beelden opleveren. Als Sam en hij tien jaar oud zijn en in Bergen aan Zee logeren, vinden ze een dode man en vrouw in een schuilkelder in de duinen. Dit is het eerste moment dat Sam ‘vol in Bo’s leven is’. Tien jaar later, na de eindexamenfeesten van de middelbare school zegt Sam dat hij naar de kunstacademie in Maastricht gaat, en niet met Bo gaat studeren in Nijmegen. Bovendien vertelt Sam hem zijn grote geheim. ‘Het gaat over moed. En over de vraag wat ik niet ben dat Sam wel is. Ik bewonder hem.’ Veel later, op de begrafenis van Sam en tegelijkertijd op Bo’s verjaardag, ontmoet hij zijn nieuwe liefde Julia, die een huis in Bergen aan Zee heeft. ‘Julia Beaumond is mijn cadeau. Van Sam.’

Bij alle beslissende momenten is Sam aanwezig, al was het maar in Bo’s gedachten. In die zin is het boek een ontroerend monument voor een vriend. Maar het is tegelijkertijd een zo eerlijk mogelijk onderzoek van Boudewijn naar zichzelf. Naar zijn angst niet aardig gevonden te worden en de rollen die hij daardoor in het leven speelt. Naar de noodzaak in zijn leven: ‘ik wil voortaan achter alles een uitroepteken zetten.’. Naar de waarheid, die altijd in beweging is. Naar de juiste woorden voor gevoelens en gebeurtenissen die te groot voor hem zijn. Naar de moed zichzelf onder ogen te zien.
Dankzij de vertelkracht van Verbogt is Boudewijn een goede bekende geworden, iemand die je heel graag mag.