Zeedrift | auteur: Jan Brokken

Atlas | € 19,90

‘Aan de noordkust van Curaçao ligt een baai waar het slecht toeven is. De wind is er gemeen, het water troebel.’ Door stroming van lucht en zee heeft er zich afval opgehoopt, de zeedrift. Daarin valt van alles te ontdekken. ‘Stukken glas waren door de zee geslepen tot het fijnste Murano.’ En ‘het donkere hout uit de Amazonewouden had de effenheid van een sculptuur gekregen’. Het mooiste afval komt van het verst weg, concludeert schrijver Jan Brokken, de bezoeker van het eiland. ‘Ver weg in kilometers. Ver weg in tijd’.

Deze regels gelden als motto voor de verhalen in Brokkens nieuwe bundel, Zeedrift. De schrijver spoelt aan op exotische bestemmingen. Guatemala, Egypte, Indonesië…. Als een ware strandjutter weet hij de mooiste verhalen te vinden en om te toveren tot een persoonlijk verslag. Hij bekijkt die vreemde werelden om zich heen met interesse voor politieke, sociale en culturele situaties in het land. Maar meer nog met een groot inlevingsvermogen in de mensen die hij er ontmoet. Daardoor ontstaan er prachtige portretten van mensen die de geur van hun land om zich heen hebben hangen. De levens die Brokken beschrijft hebben de dramatiek van een roman in zich. Dát te herkennen en er literatuur van te maken is zijn talent.

Zo is er de Arubaanse pianist en componist Padú Lampe. Hij veroverde het hart van Daisy, het mooiste meisje van het eiland, met zijn lied Abo sò, Jij alleen. De tragiek en triomfen in het leven van Padú zijn verweven met hete dagen en zoele avonden, de wereld van snelle Antilliaanse walsen, de mazurka’s en tumba’s.
In Cairo heeft Brokken een merkwaardige ontmoeting met twee broers die wanhopig verlangen naar een leven zonder oorlog, maar wier vader juist tegenovergestelde idealen heeft. Hij wil dat zijn kinderen vechten voor zijn land. De broers nemen de schrijver mee naar hun familie om er de maaltijd te gebruiken. Terug op zijn hotelkamer wordt de symboliek van deze familietragiek duidelijk. De pijn van vader en zonen is de pijn van het land: ‘Ik zag dat mijn lippen geel waren van de saffraan, diepgeel, alsof ik in het zand van de woestijn had gebeten.’
Dan is er nog de fascinatie van de schrijver voor scheepvaart en scheepsrampen. Je raakt in de ban van geheimzinnige verdwijningen en verschijningen van oude schepen.
Als het boek uit is en je je blik naar de grauwe Nederlandse lucht laat glijden, wens je meteen weer terug te kruipen in de verhalen van deze schrijver.